የታሪክ ጸሐፊው ጆሴፈስ፣ በዘመኑ ይፈጸም የነበረውን የስቅላት ሞትን “እጅግ
አሳዛኝ ሞት” በማለት ገልጦታል፤[1] ስቅላት አስከፊና እጅግ የሚሰቀጥጥ የመሞቻ መንገድ
ነበርና። ስቅላትን ለዓለም ያስተዋወቁት ፋርሳውያን ቢኾኑም፣[2]
አይሁድ፣ ሮማውያንና ሌሎችም ግን ወደውና ፈቅደው ስቅላትን እንደ ተቀበሉ የታሪክ መዛግብት ይመሰክራሉ፤[3] ይህም የመቀጣጫ መንገድ እጅግ ከባድና አስከፊ
ከመኾኑ የተነሣ፣ በአገር ክህደት የተያዙ ወንጀለኞች፣ ወንበዴዎች፣ ቄሣርን የሚቃወሙ ፖለቲከኞች ወይም እስረኞች ኹሉ የሚቀጡበት
ቅጣት ነው። ቅጣቱ ረጅም ጊዜ የሚቆይ ወይም የሚቀጣው ሰው እስኪሞት ድረስ በመስቀሉ ላይ መቈየቱ አስከፊነቱን ከማሳየቱ ባሻገር፣
በሕዝብ ፊት የሚፈጸምና ከፍ ያለ ውርደትንም ጭምር በውስጡ የያዘ ነው።[4]
Source - https://www.mahibereahaw.org.et/
በሰው ልጅ ታሪክ ውስጥ፥ ኀጢአት የተባለ ዕድፈት ሲገባ፥ በአርአያ ሥላሴ የተፈጠረውን ክቡሩን ሰው እርጅናና ጉስቁልና ተጠናወተው። የሥጋ እርጅና ብቻ ያይደለ፥ የነፍስ ከጽድቅ ዕውቀት መጉደልና ባለማስተዋል የፊት መጨማደድ ተያዘች። ከዚህ የተነሣ፥ በሰው ልጅ የታሪክ አንጓ ላይ ውድቀት፤ መሸነፍ፤ መታረዝ፤ መራቆት፤ መጃጀት ... የየዕለት ዜና፤ የዘወትር ክሥተት ኾነ።
ምንጭ - https://www.mahibereahaw.org.et/
በቅዱሳን አማኞች መካከል ጨርሶ
እንዳይሰማ ወይም ስሙ እንኳ እንዳይነሳ የሚገባ ነገር አለ፤ ኀጢአት፡፡ በዚያው ትይዩ ደግሞ፣ “ርስ በርሳችሁ በኃጢአታችሁ
ተናዘዙ።” እንዲል፥
ቅዱሳን አማኞች ርስ በርስ ኀጢአታቸውን መናዘዝ የሚገባቸው ጊዜ አለ። ኀጢአታችንን በግልጥ ለእግዚአብሔር የምንናዘውን ያህል፥ ደግሞም፥ ለበደልናቸውም ሰዎች በደልና
ስህተታችንን በግልጥ መናዘዝ ይገባናል።
